αργεντίνικο peso, καθιστώντας όμως τα προϊόντα εξαγωγών της χώρας μη ανταγωνιστικά, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε τοπικό επίπεδο. Η επιβολή δασμών στις εισαγωγές ως μέτρο ανακούφισης δεν συζητήθηκε καν, καθώς οι τεχνοκράτες ήταν πλήρως αφοσιωμένοι στην απόλυτα ελεύθερη οικονομία. Αντ`αυτού, η χώρα άρχισε να δανείζεται τεράστια ποσά, ώστε να χρηματοδοτήσει το αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο, με αποτέλεσμα να πνιγεί στα χρέη. Όσο πιο πολύ δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν και τα επιτόκια δανεισμού, καθώς οι διεθνείς πιστωτές άρχισαν να ανησυχούν. Το χρήμα άρχισε να φεύγει από τη χώρα, ενώ ο ξένος έλεγχος των τραπεζών διευκόλυνε την απομάκρυνση του απαραίτητου τραπεζικού κεφαλαίου, και έτσι οι τράπεζες άρχισαν να διστάζουν να δανειοδοτούν, τόσο προς το κράτος όσο και προς τους ιδιώτες.
Με την στήριξη όμως του ΔΝΤ, η νέο-φιλελεύθερη κυβέρνηση συνέχισε το στραγγαλισμό της χώρας που οφείλονταν κυρίως στη σύνδεση του εθνικού νομίσματος με το αμερικανικό δολάριο. Όπως μάλιστα παρατήρησε ο George Soros, «Η Αργεντινή θυσίασε τα πάντα, στο βωμό της σύνδεσης αυτής, και προκειμένου να τηρήσει τις διεθνείς της υποχρεώσεις».
Η κρίση που ξεδιπλώθηκε το 2001 ήταν τρομακτική σε ένταση, και ανάγκασε τη χώρα να απευθυνθεί στο ΔΝΤ για να πάρει χρήματα ώστε να εξυπηρετήσει το πελώριο χρέος της. Το ΔΝΤ, στο οποίο ήδη χρωστούσε, αρνήθηκε, με αποτέλεσμα η χώρα να κηρύξει στάση πληρωμών για $100 δισεκατομμύρια χρέους. Οι επιχειρήσεις κατέρρευσαν, ο κόσμος έχασε τη δουλειά του, το κεφάλαιο έφυγε από τη χώρα, και η λαϊκή δυσαρέσκεια που εκδηλώθηκε με διαδηλώσεις και ταραχές στους δρόμους ανέτρεπε τη μια κυβέρνηση μετά την άλλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου